Ufuğa doğru yürüyorum.

Önümde bir yol var. Sağımda ve solumda bir şeyler gelişiyor.

Yürümeye devam ediyorum, ufuğa doğru...

Sağımdaki şeyler diyor ki, buraya doğru gelmelisin. Senin için asıl doğru olan yol burada. Buraya gelmelisin.

Sağa doğru yalpalanıyorum. Gitmek istiyorum ama yolum çok güçlü. Çekmeye devam ediyor. Yürümeye devam ediyorum.

Biraz yürüdükten sonra solumdaki şeyler konuşuyor.

Buraya gel. Senin yeni ve doğru yolun burası. Buraya gelmelisin ve burada yürümeye devam etmelisin.

Ama yolum çok güçlü, beni ufuğa doğru çekmeye devam ediyor.

Yürümeye devam ediyorum. Sanki bir yere çekilsem hayatımdaki tüm denge bozulacakmış gibi hissediyorum.
Hayatım boyunca en azından adil bir insan olmaya çalıştım. Ama sağa doğru ya da sola doğru yürümem sanki bu adalet hissimi bozacak gibi hissediyorum.

O yüzden, ufuğa doğru yürüyorum ama mutsuzum. Dümdüz yürümeye çalışıyorum ama sağdan ve soldan gelen sesler bana ciddi anlamda zarar vermiş.

Hem fiziksel hem de ruhsal olarak zarar vermiş. Çünkü içselleştirmişim. Kanıyorum.

Sonra aşağı bakıyorum yolum ne diye? Yürüdüğüm yol incecik bir ipmiş. 

Üzerinde ısrarla yürüdüğüm, sağa ya da sola meyil etmediğim, beni çeken yol.

Beni düşürmek üzere tasarlanmış bir yol muymuş?

Ama düşünüyorum. Bu ince ip üzerinde yürüyorum. Ayağım yaralarla dolmuş farkında değilim. Önemsemiyorum da. 

Bir süre düşünmek için kendime izin veriyorum. Kanıyorum. Ama yürüyorum çünkü alışığım. Kanarken düşünmeye çok alışığım.

Sonunda farkediyorum. Ufuk çok güzel. Ufuk çok parlak. Ve ben ufuğa çok yakınım. Yalpalanmama da gerek yok.

Ufuğa doğru yürümeye devam ediyorum. Hala çekiştiriliyorum. Ama biliyorum ki ufuğa çok az kaldı.
 

I am walking toward the horizon.

There is a road before me.
On my right and on my left, things are growing, unfolding.

I keep walking, toward the horizon…

The things on my right begin to speak:
You should come this way.
The truest path for you is here.
Come here.

I sway to the right.
I want to go.
But my road is strong.
It keeps pulling me.
I keep walking.

After a while, the things on my left begin to whisper:

Come here.
Your new and rightful path is this one.
You should walk here.
You should continue here.

But my road is strong.
It keeps drawing me toward the horizon.

I keep walking.

If I lean to either side,
I feel as if the balance of my entire life will collapse.
All my life, at the very least,
I have tried to be a fair person.

Yet to walk to the right
or to the left
feels as though it would shatter that sense of fairness.

So I walk toward the horizon,
but I am unhappy.

I try to walk straight ahead,
yet the voices from both sides
have wounded me deeply.

Physically.
Spiritually.

Because I have internalized them.
I am bleeding.

Then I look down—
what is this road I am walking on?

It is a thin rope.

The path I insisted on walking,
the one I refused to tilt away from,
the one that keeps pulling me forward—

Was it designed
to make me fall?

Still, I think.

I walk on this thin rope.
My feet are covered in wounds—
I did not even notice.
I did not care.

I allow myself a moment to think.

I am bleeding.
But I walk.
Because I am used to it.
I am very used to thinking while bleeding.

And then I realize—

The horizon is beautiful.
The horizon is radiant.
And I am very close to it.

I do not need to sway.

I keep walking toward the horizon.
I am still being pulled.
But I know—

There is very little distance left now.